Mijn eerste reanimatie

Het was een gewone donderdag middag in de herfst maanden. Ik was samen met een vriend aan het klussen.

Op mijn telefoon krijg ik via de alarmcentrale een melding van een reanimatie om de hoek. Ik schrok! De eerste 10 seconden was ik even stil maar daarna dacht ik: ik moet gaan! Mijn vriend was een beetje lacherig want hij dacht dat het een grapje was. Ik zei nee het is echt! Ik heb mijn spullen laten vallen en ben naar het adres gegaan. Het was duidelijk moeilijk bereikbaar voor de ambulance en politie die moesten terug door een wegopbreking, ik ben met de fiets door de wegopbreking gegaan. Eenmaal bij het adres stonden allemaal buurtbewoners er waren al 2 politie wagens. Ik stapte binnen en een mevrouw was in flinke tranen.

De politieagenten waren al bezig met reanimeren van het slachtoffer en het opvangen van de familie. Niet veel later na mijn aankomst komt de eerste ambulance voor rijden ik legitimeer me en help met de benodigde spullen naar binnen brengen. Het ambulancepersoneel nam de reanimatie over ik ben naar buiten gegaan en heb even met de agenten gepraat die de reanimatie waren gestart.

Toen kwam de tweede ambulance ter plaatse. (Bij een reanimatie is een tweede ambulance standaard) gelijk werd de brancard klaar gemaakt voor vervoer. Er kwam een broeder van de ambulance naar buiten en zei tegen de agenten dat het over is. De agenten waren even geschokt maar ze moesten het tegen de familie zeggen. Kort hierna hebben we met alle hulpverleners even gepraat over de situatie de tweede ambulance vertrok met spoed naar een volgende melding. Op dit moment een kwartier na de melding zat het er ook voor mij op. Ik werd door de agenten bedankt voor de inzet we wensten elkaar nog een rustige dag en ik ben retour huis gegaan.